سالروز شیرین «ماجرای نجات»

اغلب نمیدانی تقدیر برایت چه تدارک دیده است

اما زیاد پیش نمیآید که در اوج بی هدفی و روزمرگی بلا موضوع، در اوج فراغت از هفت دولت، در دل غوطهخوردن در دنیا به سوی هیچکجا، پشت درب بعدی تقدیر با یک انفجار آرام بزرگ در انتظارت باشد!

گاهی هست که بیش از هر زمان دیگر به امور روتین اشتغال داری، نوعی از اشتغال که فعالی اما ساکن، تحرک داری اما متوقفی؛ مثل شناگری که بشدت درحال حرکت دادن دست و پا است اما یک ذراع هم جلو نمیرود! این حالت، مثل سکون محض نیست؛ده ها بارویرانگر تر است! وقتی که در آب مطلقا ساکن باشی، فرو میروی؛لذا میفهمی که یک جای کار میلنگد! میفهمی که ساکنی و این سکون غرقت میکند. قاعدتا یا شروع به تحرک میکنی و یا رها میمانی تا نابودی… اما تحرک در عین سکون و اشتغال به روزمرگی اینگونه نیست! این انفعالِ فعال به تو توهم حرکت میدهد! کالری خرج میکنی و در تحرکی اما «جلو» نمیروی… در این هنگام«غفلت» از همیشه بیشتر مستولی میشود؛ و «توهم حرکت» جای حرکت را میگیرد. و رضایت میدهی به این حال. این سکون ازآنهاییست که میتوان تا ابد در آن گیر کرد و اکثر افراد هم این چنین گرفتار میشوند و گرفتار میمانند و گرفتار میمیرند. تو هم میتوانی بمانی و بمیری. من هم مانده بودم. بشدت هم مانده بودم. ماجرای من، ماجرای «1 است! ماجرای رستگاری از سکون تاحرکت…

القصه! در جهان کرونایی، در دنیایی که همه چیز فریز شده بود و همه ناچار مسلک «در خانه بمانیم» ابتیا نموده بودند، من نیز ازپایتخت به خانه رجعت کرده گرفتار این ماندن شده بودم. البته که مطالعه میکردم و تفرجاتی داشتم و در مجموع «خوش میگذشت» وشرایط از دید نفس عافیت طلب، رضایت بخش بود، اما راه به جایی نمیبردم. هفته ها از پی یکدیگر میآمدند و میرفتند و این روتین روزمره بیشتر و بیشتر تسلط مییافت و من حتی از دید ملائک نیز شاید «از دست رفته» بودم و میرفت که در لیست «گیر کردگان ابدی» جای بگیرم. و من غافل از این موضوع؛ پاک، راه و رسم حرکت را از یاد برده بودم. من از یاد برده بودم که باید حرکت کنم و باید به سوی سعادت بروم اما پروردگار من، از یادم نبرده بود. قادر مهربان اما به گرفتار شدنم رضایت نداده بود. و در چنین روز هایی، درست یکسال قبل «نجات» رسید! در میانهی دریا اگر باشید، نمیدانید که دست و پا زدنتان به «حرکت» منجر شده است یا نه؛ معیار و سنجه ای نیست… اما به محض اینکه جزیرهای در مسیر بیابید، جزیره ای به قدر یک صخرهی کوچک، جایی که برای ادامهی حرکت، میتوان در آن دمی آسود، آن هنگام معیار مییابید! هر لحظه میبینید که ترکیب دست و پا زدنتان با کمک یا مقاومت امواج چقدر منجر به حرکت شده است. از آن گذشته جهت حرکت اگر مشخص باشد، انگیزهی حرکت دو چندان خواهد شد! اما میانهی دریا کجا و یافتن مسیر و خبردار شدن از جزیرهی میان راه و سمت سوی مطلوب را دانستن کجا…و من، یک سال قبل در چنین روز هایی،در میانهی دریا غوطه ور بودم و نه از جزیرهای خبر داشتم، نه از مسیری. و نه حتی میدانستم که در حرکت نیستم! دهم آذرماه سنهٔ یکهزار و سیصد و نود و نه هجری شمسی، روزی بود که از سوی خدا، فرشتهای در میانهی بحر بر وجود گمگشتهام نازل شد. فرشتهای که ناگاه بر جانم نشست و سراج منیر مسیر تاریک گمشدهام شد. فرشتهای که خبر از نجات به قلبم داد و فرشتهای که وحشت تنهایی راه را با پیمان همراهیش زدود. فرشتهای که انگیزهی «حرکت» شد. فرشتهای که حجت موجه نماندن شد. فرشتهای که به بودن نیز رنگی تازه بخشید. فرشتهای که با دستانش به جنگ سرمای شب های دشواری رفت و همین دستان گرما بخش، مرا جرئت عبور داد از دشواری های شب های سرد مرد افکن… فرشتهای که با پناه آغوشش، طوفان های سفینهشکن این دریا را برابر چشمانم حقیر کرد و رکن روحم شد تانشکنم از امواج سهمگین. فرشتهای که نزولش، جلوسش و ماندنش، از بزرگ ترین الطاف فاضل یکتا بر این عبد بیمقدار بوده است. فرشتهای که عاشقش شدم و عاشقش ماندم و هر نفس عاشقترم میکند. فرشتهای که اکنون، معنا کردن من بیاو ممتنع است. فرشتهای که اکنون نه بخشی از من، که تمام من است…

آن سکون مذکور، مرگ تدریجی بود. پس با اطمینان میتوان گفت

یک سال قبل در چنین روزی، فرشتهای بر جانم نشست که «حیات» را به من باز گرداند و مرا به حیات… به نور نگاهش سوگند تا همیشه قدردان آن لحظه ام و تا فراسوی زمان دست از خواستنش نخواهم کشید. به گرمای نفس هایش سوگند، که عاشقش خواهم ماند

تا

ابد♥️♾

سالگرد هبوطت به دنیای من مبارک